Hoor en wederhoor 


Het is inmiddels ruim een jaar geleden dat ik werd geopereerd. Dik tien uur wroeten in mijn hoofd was voor mijn neuro-chirurg voldoende om ongeveer de helft van mijn hersentumor te verwijderen. Toen ik weer slaperig terugkeerde in het rijk der levenden had ik hoofdpijn, zag ik dubbel en hoorde ik slecht. Later kreeg ik ook nog problemen met slikken.

Nevenkwalen
Allemaal gevolgen c.q. bijwerkingen die mij vooraf al in het mogelijke vooruitzicht waren gesteld. Daarbij was mij ook verteld dat de meeste van deze nevenkwalen tijdelijk waren en na de ingreep vanzelf weer zouden verdwijnen.

Beknellende tulband
En zo geschiedde. De hoofdpijn werd elke dag minder en verdween definitief toen vier dagen na de operatie mijn beknellende tulband werd verwijderd en ik voor het eerst sinds de operatie weer mocht douchen. Van het ‘dubbel zien’ was ik een paar dagen eerder verlost. Want plots merkte ik dat de verpleegkundigen alleen nog maar in hun eentje naar me toe kwamen en in plaats van zes ‘stuiterende’ artsen verschenen er opeens drie aan mijn bed die wél met beide benen op de grond bleven staan. Het probleem van het moeilijke eten moest ik helaas wat langer slikken. Aan mijn sondevoeding (waarbij voeding met een slangetje via neus, keel en slokdarm rechtstreeks naar je maag wordt getransporteerd) in de dagen na de operatie kwam onverwacht een eind toen tijdens mijn eerste wasbeurt sinds dagen mijn maagsonde spontaan uit mijn neus viel. Gelukkig werd besloten om geen nieuwe te plaatsen. De sonde was namelijk geplaatst terwijl ik onder narcose was. Het leek me geen prettig vooruitzicht om deze keer zonder narcose te worden voorzien van zo’n ding. In plaats van sondevoeding moest ik wel vanwege mijn slikproblemen voorlopig gepureerd voedsel tot mij nemen. Daardoor kon ik de eerste weken na mijn operatie toch alle noodzakelijke vitaminen min of meer naar binnen zuigen. Gelukkig kwam ook hieraan een eind en kon ik snel vrijwel alles weer voor zoete koek slikken.

Doofheid
Alleen die doofheid, tja, die verdween maar niet. Pas na een tijdje kwam ik er overigens pas achter dat mijn gehoorproblemen zich vooral links voordeden. Om de tijd in het ziekenhuis na de operatie te doden, besloot ik om tussen het slapen, (proberen te) eten en de medische checks door wat muziek te luisteren via Spotify en mijn koptelefoon. Mijn keuze viel daarbij op Mozart, lekker rustig. Na een tijdje merkte ik op dat zijn magistrale pianomuziek mij mono ter ore kwam. De schrik sloeg me even om het hart toen ik, nadat ik mijn rechter koptelefoon (ik experimenteerde even door slechts aan 1 zijde te luisteren) in mijn linker oor deed en vervolgens niets, maar dan ook  werkelijk niets hoorde. Was ik nu links doof geworden? “Dat is nu nog niet te zeggen, hoor!” antwoordde de zaalarts op mijn concrete vraag of dit het geval was. Voor even was ik gerustgesteld…

Gehoorzenuw
“Als je nu nog steeds niks hoort aan die kant, komt het niet meer terug,” was de chirurg die mij had geopereerd daarentegen volstrekt duidelijk, toen ik hem een paar uur later hetzelfde vroeg tijdens zijn controlebezoekje aan mij. In hem, de man die tien uur lang met mijn schedel in de weer was geweest, de vermoedelijke “dader” dus, had ik meer vertrouwen dan in de (wisselende) zaalarts die af en toe eens poolshoogte kwam nemen. Gek genoeg raakte ik niet ondersteboven van zijn mededeling. Dat mijn gehoorzenuw tijdens de operatie beschadigd kon worden, was vooraf immers als risico benoemd. Nu wist ik met zekerheid dat dit ook daadwerkelijk gebeurd was. Op dat moment hoopte ik alleen maar – misschien tegen beter weten in – dat dit, mijn eenzijdige doofheid, het enige euvel was waarmee ik na deze nachtmerrie gewoon weer verder kon leven.

Audioloog
Was het daar inderdaad maar bij gebleven, maar helaas. In de weken na mijn operatie raadde mijn neurochirurg – ik heb hem vergeven – me aan om voorlopig te wennen aan de nieuwe situatie en na verloop van tijd eens specialistisch advies in te winnen bij een audioloog over hoe verder om te gaan met mijn eenzijdige doofheid. Door mijn second opinion, mijn bestralingstraject en mijn revalidatietraject en de perioden van herstel erna kwam het daar steeds niet van. Pas een maand of twee, drie geleden zat ik na wat gehoortesten (links 0%, rechts 100%) aan tafel bij een audioloog die aangaf dat het wellicht verstandig was om tijdelijk te gaan experimenteren met een zogenaamd cros-hoortoestel.

Cros-hoortoestel
Een ‘standaard’ hoortoestel versterkt binnenkomend geluid op twee oren. Een cros-hoortoestel daarentegen wordt op het dove oor geplaatst en stuurt de geluiden aan de kant van het dove oor draadloos naar een ontvanger die op het horende oor wordt geplaatst. Daardoor hoef je niet langer je hoofd om te draaien om alles te kunnen horen. Het toestel kan eenvoudig bediend worden via een app op je telefoon. Ook is het mogelijk om een los microfoontje te koppelen aan het systeem. Hiermee kan specifiek geluid (bijvoorbeeld de stem van iemand waarmee je uit eten gaat) in een lawaaierige omgeving naar het goede – in mijn geval – rechter oor worden geleid. Het klinkt in het begin een beetje alsof je in een zwembad zit, dat is een kwestie van wennen, maar het zorgt er absoluut voor nu ik een tijdje met dit apparaat experimenteer dat ik mensen beter kan verstaan, bijvoorbeeld wanneer ik in een auto naast de chauffeur zit. Een nadeel van het cros-hoortoestel is dat alle geluiden van links, mijn dove kant, versterkt binnenkomen. Het kan dus soms nóg drukker voor me worden dan het al was. Tijdens de proefperiode heb ik echter goed leren ontdekken wanneer het cros-hoortoestel voor mij wel en niet toegevoegde waarde heeft.

Goed gezien
En achteraf beschouwd is het goed gezien dat ik naar Beter Horen ben gegaan om alle praktische zaken te regelen rondom deze proefperiode. De audicien daar bleek niet alleen kundig te zijn – dat is ook het minste wat je mag verwachten – maar tevens een zeer prettig en aimabel persoon. Met de nodige humor, relativering en empathie trad hij mijn steun en toeverlaat en mij tegemoet, legde hij uit hoe het apparaat werkte en wat we tijdens de proefperiode en erna – bij eventuele aanschaf – van hem konden verwachten. In totaal zijn we tot nu toe vier keer bij hem ‘op de koffie’ geweest.

Limericks
Afgelopen week had ik een belafspraak met de audioloog waarbij ik heb aangegeven het cros apparaat graag te willen aanschaffen. Ik zal het apparaat niet altijd dragen, maar het is fijn om de optie te hebben dat het in sommige situaties wel kan. Dat betekent automatisch dat we nog een laatste keer langs moeten bij de audicien. Mijn steun en toeverlaat en ik kijken ernaar uit. Tijdens onze tweede afspraak vertelde ik dat ik tijdens de controle MRI’s tegenwoordig limericks aan het bedenken ben om dat claustrofobische half uurtje in die buis door te komen. Geïnteresseerd vroeg mijn audicien om de volgende keer mijn verzonnen limerick aan hem voor te dragen. And so I did! Als dank voor alle goede service waardoor ik weer wat meer mogelijkheden heb gekregen om in sommige situaties beter te horen.

Een aardige audicien van Beter Horen
heeft een scherp oog voor mensen met dovemansoren
Wanneer hij op z’n praatstoel zit, staan zijn klanten centraal, 
want het liefste wat hij wil is dat ze allemaal 
na zijn adviezen weer kunnen luisteren als nooit tevoren…